Κυριακή, 23 Ιουλίου 2017

Ρίζες

Κι άνθισαν πολλών λογιών σπαρτά στο πέρασμά σας
Κι άοσμα και ψηλά,κοντα και μυροφορα
και χόρευαν τα φύλλα τούς κατά πως νόμιζαν ορθά
και κογιοναριζαν κάθε λογής πνεύμα ανήσυχο.

Μα δε μολογισαν ποτέ την πίκρα που ένιωσε ο πρωτοδιαβατος
σαν έφτανε στον επίγειο για αυτόν παράδεισο,
πως έζησε το όνειρο-ανασα του να γίνεται με μιάς στάχτη πικρή...

Να ξέρεις γιε μου
δε λογαριαζετε χειρότερη στιγμή
από όταν νιώθεις να παζαρεψες τον θάνατο σου για ένα σκαρτο πέταγμα.

Να ακούτε κάθε τι πού μολογουν οι αντάρτες...
 όχι μονάχα ότι συμφέρει!

 Γιαννης Ζαφειρης
(Βραβορη 22/7/2017)

Σάββατο, 22 Ιουλίου 2017

Kάιν

Ξέθαψε Κάιν
το τσεκούρι που θαψες βαθιά στά σωθικά σου
δωστου ορμή και πέτα το μακριά
να βρεί τα αδέρφια σου τα μακρινά να τα λαβωσει
πώς δε σ'αγκάλιασαν σάν ενιωθες
τη μοναξιά να σε συνθλίβει.

Γιαννης Ζαφειρης
(Γιαννενα 22/7/2017)

Πέμπτη, 6 Ιουλίου 2017

Αποκαλύπτω

Αποκαλύπτω τον δρόμο
της αγνωμονης μας ύπαρξης,
την κατεπείγουσα ανάγκη αναβίωσης ψυχής που μας κομπιαζει.
Την μακρόχρονη αδιαφορία του θέλω.

Αποκαλύπτω βλέμματα γυναικών κρατηρων, έτοιμα πια να ξεθεμελιωσουν μυριαδων χρόνων ανδρικές φιγούρες.

Αποκαλύπτω τέλος
του χρόνου μας τα δύσβατα ρουμανια
σαν αλλα απάτητα όνειρατα παιδιού
που βρίσκει την ζεστή του αλήθεια πλάι στο μητρικό, γιωματο γάλα, στήθος.

Γιάννης Ζαφειρης
(Φιλιατες 7/7/2017) 

Σάββατο, 1 Ιουλίου 2017

Ακαπνος καραβανας

Παλιοσειρα, παλιοπατριδα
χώμα καυτό, φωτιάς μοίρα
ζωής γραφτο, σιδερικα
στο χέρι πήρα.

Γιναν τα νιάτα μαρασμοι
βουτηξαν μέσα στην αρμύρα
βγάλαν χολή και ανασασμο
σκόνες στην σάπια την αρβύλα.

Παλιοπατριδα, έρμη μάνα
πως σε αφήσαν δίχως γη
να σε φιλάει η καραβάνα
κι αμορφης γέννας σκυλογιοι

Δεν είσαι ο ύμνος που θυμάμαι
μήτε εικόνα να δειχθεις
σάπια τα δόντια σου, φοβάμαι
μήπως μηδέν μου επιβληθείς

Φορέσαμε τα συνεργα σου
κράνος εξάρτηση χακί
μισεψαμε τη λογική,
κρέας νωπό στα δοκανα σου.

Παλιοπατριδα, έρμη μάνα
το μέλλον σου άγνωστο τι
δε διαγράφεται ευοίωνο
κι ας ανυψώνεις το πανί


Γιάννης Ζαφειρης
(Φιλιατες 1/7/2017)