Τετάρτη, 14 Ιουνίου 2017

Όλοι εσείς...

Όλοι εσείς που ζήσατε ερωτευμένοι
κρατήσατε στα νεανικά σας χέρια στοργικά
την ύπαρξη μου.

Την μοιραστήκατε ως να μοιράζατε το σώμα μου
και ήπιατε εξ αυτής θάλασσες πόνων.

Όλοι εσείς που ζήσατε κάπως ερωτευμένοι
γίνατε πλάστες του κορμιού μου,
προσθέσατε με τα φιλιά σας
ένα-ένα τα ισχνά μου στοιχεία
και τα φυσήξατε να κινηθούν πέρα στο χρόνο.

Όλοι εσείς που ζήσατε λιγάκι έστω ερωτευμένοι
ταρακουνήσατε,περιέργως πως,την σκιερή ζωή μου.

Γίνατε πλάνο μου,
όνειρο και αξίωση
να αναβάλω έστω για λίγο
την καθημερινή μου αφαίρεση.


Γιάννης Ζαφείρης
(Γιάννενα 14/6/2017)

Δευτέρα, 5 Ιουνίου 2017

Δ

Κοιταζες κυρά στον καθρέφτη
πως έλουζε το σώμα σου
το φως του φεγγαριού.
Πως διέγραφε η λάμψη
τις κρουστες σου καμπύλες.

Τα μαλλιά σου,
ίδια κυματιστες θάλασσες
ξεχυνονταν στους ώμους σου άναρχα
παλεύοντας να καλύψουν τη γύμνια σου.

Πόσες φορές ζήλεψα τούτο τον καθρέφτη...

Πως μόνο αυτός έχει την τύχη ν'αντικριζει
ολημερίς τον πίνακα της παρουσίας σου.

Κι οπότε σκέφτομαι πως στέκεσαι αντίκρυ του
και νιώθεις το κορμί σου...
όταν τα χέρια σου ψαχουλευουν ερωτικά κάθε γωνιά...
Ο νους μου γίνεται θεριό που αγριεύει
χυμαει γοργά στο προσκεφαλι σου
βουτάει στα χέρια του το όλο χυμούς
βαρύ σου στήθος κι ορεγεται με πάθος κάθε του σπιθαμή.

Έπειτα ασυλογιστα, χάνοντας κάθε ειρμό
ανεβοκατεβαινει ασθμαινονοντας
ποθοντας να μεστωσει τις οργιες του.

Το μελαμψο σου χρώμα
ντύνεται τώρα τον ιδρώτα της ηδονής
και ακαταλυπτες φωνές γεμίζουν
το ολοσαρκο σου στόμα.

Παραδινεσαι τότε στη γλυκαδα του έρωτα
και χανόμαστε κι οι δύο
μέσα σε αμιβαιους οργασμούς
στην αγκαλιά των σεντονιων.

Τόνε μισώ αυτόν εδώ τον καθρέφτη
γιατί μου δίνει ελπίδες
πως κάποιο βράδυ θα δω κι εγώ το είδωλο μου
πλάι σου να καμαρώνει.


Γιάννης Ζαφείρης
(Γιάννενα 4/5/17)