Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017

Ραγισματιές

Σπάει το προσωπό σου,γυναίκα,σε ρυτίδες.
Σα να θέλει,τούτο το γερασμένο σώμα,να ανοίξει αυλάκια
και κρατήρες
να μπορέσει επιτέλους να αναπνεύσει όσα για χρόνια
κράτησες σφαλισμένα μέσα σου,
όσα τα έπνιξες μπροστά στα πόδια της αγάπης.

Έτσι μη νιώθεις πως τα χρόνια είναι κατάρα
κι ανάποδος καιρός για τα καράβια σου.
Είναι η φυσική εξέλιξη όσων φυτεύουν μέσα τους βαθιά
τους πόνους και τη βροχή που αποκτούν
περνώντας από τούτη εδώ τη ζήση.

Μα έρχεται βλέπεις η στιγμή που σκάει το χώμα
και γεννά ακαθόριστες πανέμορφες γραμμές ζωής
και αισθημάτων,
εικόνες του είναι μας,
φυτρωμένες λακιές εμπειρίας.

Δεν είναι κάτι άλλο τα γηρατειά γυναίκα...

Μη τα ντρέπεσαι,μη τα λυπάσαι!

Γιάννης Ζαφείρης
(Γιάννενα 26/5/2017)

ΑΥΔΜ

Κι έκρυψα καλά το βιβλίο μη τα χα και το δει ο αξιωματικός υπηρεσίας.

Μη με ρωτάς αν είδα το βαθμό του...
Τα αστέρια ζουν μίλια μακρυά από μας
για να τα ψάχνω σε γυμνασμένους ώμους.

Άλλωστε δεν έχω συνηθίσει να βαθμολογώ τους ανθρώπους,
πόσο μάλλον με βάση τα χρόνια προϋπηρεσίας στην αποχαύνωση.

Γιάννης Ζαφείρης
(Γιάννενα 26/5/2017)

Τρίτη, 2 Μαΐου 2017

Νύχτα

Νύχτα·
και εκτελείτε δρομολόγιο Ομόνοια-Πειραιάς.

Βρήκες τη θέση μου κενή και έκατσες
όπως συνηθίζεται άλλωστε τα τελευταία χρόνια.

Δεν αντιστάθηκα.

Βλέπεις μεγαλώσαμε χωρίς να λέμε
όχι στις γυναίκες.

Τα λεπτά περνούσαν κι εγώ σε κοίταζα...
Έδειχνες τόσο γεμάτη από ζωή και ζεσταινόμουνα.

Τίποτα δε προέβλεπε το προκαθορισμένο σου σενάριο.

Χαμογέλασες έτσι απλά και κατέβηκες...

Κι ούτε που νοιάστηκες αν τούτο το χαμόγελο
ξύπνησε μέσα μου αρώματα, από πολλούς καιρούς, καλά κρυμμένα.

Γιάννης Ζαφείρης
(Αθήνα 3/5/2017)