Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2017

Μέρες περίεργες...

Δεν είναι ότι σ'αφήνω
μα να, κάτι τέτοιες στιγμές
φαντάζω γεμάτος και μ'αρέσει.

Κι όσο πιο γεμάτος είσαι
τόσο πιο δύσκολο γίνεται
να συνηθίσεις την ιδέα της απουσίας

της απόστασης,

του δρόμου...

Κι όσο πιο δίπλα είμαι μαζί σου
τόσο πιο μακριά θα νιώθω...

Κι όσο πιο πολύ τόσο πιο λίγο...

Όσο πιο πολλοί τόσο πιο μόνος...

Μα δε λυγώ, δεν υποκύπτω
μόνο προσεύχομαι τούτες οι μέρες
οι δίσεκτες και οι γλυκές
να μείνουν αιώνιες χαρακιές στο κορμί μου.

Έτσι που σαν ξυπνώ πρώτες αυτές να με καλημερίζουν...

Να μου γίνεται η μέρα γιομάτη από εσάς...

Τυχερός μωρέ είμαι...

Τυχερός και δε το ξέρω...




Γιάννης Ζαφείρης
(16/2/2017)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου