Δευτέρα, 6 Φεβρουαρίου 2017

Επίσκεψη

Βρήκαμε απάνω στο κορμί μας
κείνα τα ίχνη που αφήσαμε
να γίνουν ένα με το χώμα '
μάζα υγρή και σκοτεινή,
και να καρπίσουν.

Είδαμε πάλι το χρώμα της μοναξιάς
που στο ατροφικό της χέρι
κρατεί αναπόσπαστα τη βαλίτσα
του μετανάστη που μας συντρίβει.

Μυρίσαμε σαν πρώτα τον ιδρώτα του κεριού
καυτός και γρήγορος σαν κατεβαίνει
πλάι σε τοίχους που ακούν και διαγράφουν
σκέψεις και ανείπωτες πεθυμιές.

Στο τέλος ακουμπήσαμε,
δε γινόταν αλλιώς,
το κούφιο μας στέρνο στοργικά,
στο άγνωστο ακόμα κομμάτι προσμονής που απόμεινε
και ο ύπνος πρότεινε άφοβα πια τα πέπλα του
τόσο που τύλιξε ξανά τούτο το προβληματικό σουλούπι.


Γιάννης Ζαφείρης
(6/2/2017)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου