Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2017

Τόσο που λες...

Στα μάτια γυναίκας που δακρύσανε
κρύβονται όλων μας των χρόνων οι ανάσες.

Είναι ευχή κι ανάθεμα
ο πλαγιασμός σιμά σε σώμα γυναικείο
που η πνοή του, βαριά και ασήκωτη γυρεύει να μεστώσει.

Δεν κάνει κρότο...

Μόνο σε κοιτά,ασάλευτα,βασιλικά...

Τόσο που λες...

Για αυτά τα μάτια αξίζει ο χρόνος να παγώσει...



Γιάννης Ζαφείρης
(22/2/2017)

Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2017

Μέρες περίεργες...

Δεν είναι ότι σ'αφήνω
μα να, κάτι τέτοιες στιγμές
φαντάζω γεμάτος και μ'αρέσει.

Κι όσο πιο γεμάτος είσαι
τόσο πιο δύσκολο γίνεται
να συνηθίσεις την ιδέα της απουσίας

της απόστασης,

του δρόμου...

Κι όσο πιο δίπλα είμαι μαζί σου
τόσο πιο μακριά θα νιώθω...

Κι όσο πιο πολύ τόσο πιο λίγο...

Όσο πιο πολλοί τόσο πιο μόνος...

Μα δε λυγώ, δεν υποκύπτω
μόνο προσεύχομαι τούτες οι μέρες
οι δίσεκτες και οι γλυκές
να μείνουν αιώνιες χαρακιές στο κορμί μου.

Έτσι που σαν ξυπνώ πρώτες αυτές να με καλημερίζουν...

Να μου γίνεται η μέρα γιομάτη από εσάς...

Τυχερός μωρέ είμαι...

Τυχερός και δε το ξέρω...




Γιάννης Ζαφείρης
(16/2/2017)

Δευτέρα, 6 Φεβρουαρίου 2017

Επίσκεψη

Βρήκαμε απάνω στο κορμί μας
κείνα τα ίχνη που αφήσαμε
να γίνουν ένα με το χώμα '
μάζα υγρή και σκοτεινή,
και να καρπίσουν.

Είδαμε πάλι το χρώμα της μοναξιάς
που στο ατροφικό της χέρι
κρατεί αναπόσπαστα τη βαλίτσα
του μετανάστη που μας συντρίβει.

Μυρίσαμε σαν πρώτα τον ιδρώτα του κεριού
καυτός και γρήγορος σαν κατεβαίνει
πλάι σε τοίχους που ακούν και διαγράφουν
σκέψεις και ανείπωτες πεθυμιές.

Στο τέλος ακουμπήσαμε,
δε γινόταν αλλιώς,
το κούφιο μας στέρνο στοργικά,
στο άγνωστο ακόμα κομμάτι προσμονής που απόμεινε
και ο ύπνος πρότεινε άφοβα πια τα πέπλα του
τόσο που τύλιξε ξανά τούτο το προβληματικό σουλούπι.


Γιάννης Ζαφείρης
(6/2/2017)