Σάββατο, 15 Οκτωβρίου 2016

Ένας ακόμα

Κανείς δε μπόρεσε να καταλάβει τη φωνή του
και τούτο το ανεπαίσθητο τρεμούλιασμα των χεριών.

Κανείς δεν ανακάλυψε τους τρόπους και τα βήματα του,
την ανάσα του που όσο τη ζύγωνε λιγόστευε.

Δεν ήθελε πολλά, έτσι κι αλλιώς πάντοτε ήτανε στα λίγα.

Ένα χαμόγελο του έφτανε για να οργώσει μέσα του
την άνυδρη του γη,
να σπείρει  τις κακοτράχαλες γωνίες του,
να ανοίξει ξανά την καλά αμπαρωμένη του σοφίτα.

Κι ας ήξερε πως τίποτα δεν είναι σίγουρο.
Κι ότι πολλές φορές τη χαρά του ακολουθούσε η βροχή.

Τούτος ζητούσε τη στιγμή μονάχα ν'αναπνεύσει.

Έτσι από χθες δηλώνει απερίφραστα
σαν τον ρωτούν οι γνωστικοί,
πως είναι μονάχα ένας ακόμα στιγμηλάτης.

15/10/2016
Γιάννης Ζαφείρης