Τετάρτη, 22 Ιουνίου 2016

17/4/2016

Τίναξε πέρα την αρρώστια μου
με ένα χαμόγελο.

Βρες με το βλέμμα σου
την πιο ήρεμη και σιγανή μου μελωδία
και τραγούδησε μου.

Γίνε το Κυριακάτικο πρωινό
της αυλής που δεν έζησα
και η κρυφή πληγή που χρόνια τώρα κλείνει.

(Γιάννης Ζαφείρης)

Σάββατο, 11 Ιουνίου 2016

Εικόνα

Απόψε πάλι σε συνάντησα.
Εκεί,πίσω από τα φώτα μαγαζιών
και χαμηλών τόνων μουσικές
να ρουφάς έτσι ανυπολόγιστα το τσιγάρο σου.

Έτσι που να σε κοιτώ
και να θαυμάζω την άγνοια σου.

Την άγνοια της τόσο ερωτικής σου φιγούρας,
την μυρωδιά των ονείρων σου.

Θα θελα ένα βράδυ να ξαπλώσουμε μαζί.
Όχι τόσο για να παραδώσουμε τα σώματα μας
σε έναν ακόμα χορό.

Αλλά για να δω το στέρνο σου να ανασαίνει βαριά
από την προσμονή της ηδονής.
Τα μάτια σου να ταξιδεύουν ζαλισμένα στο γυμνό μου κορμί.
Το στήθος σου να ερεθίζεται από το άγγιγμα των χεριών μου.
Τα πόδια σου να τρέμουν από την αγωνία.

Κι εκεί πάνω στην έξαψη της στιγμής
να δω τα χείλια σου να ανοίγουν
σαν δυο τουλίπες που περιμένουν καρτερικά
τις πρώτες ηλιαχτίδες της μέρας.

Κι εγώ σαν άλλος Υδροχόος
να τις ποτίσω με τα φεγγάρια μου.

(Γιάννης Ζαφείρης)