Δευτέρα, 2 Μαΐου 2016

Παρελθόν;

Θυμάσαι τότε που ήσουν ένα κομμάτι καλοκαίρι
κι εγώ ζητούσα τη βροχή;

Τότε που μου πιασες το χέρι
και βαδίσαμε ίσια μέσα στη θάλασσα
κι όταν ένα μεγάλο κύμα ερχόταν προς το μέρος μας
σε πήρα αγκαλιά για να μας κάνει ένα η δύνη

Θυμάσαι εκείνο το βράδυ
που ξαπλώσαμε στη παραλία κοιτόντας τα άπειρα αστέρια
κι εγώ κυνικός απο πάντα σου ζήτησα να κάνουμε έρωτα,
κι εσύ πιο ήρεμη από ποτέ
γύρισες χαμογελόντας και μου πες
"αυτή τη στιγμή κάνουμε τον ωραιότερο
έρωτα της σχέσης μας..."

Και άργησα ο χαζός να καταλάβω
πόσο σωστή ήσουνα!

Κι όταν καμιά φορά τώρα,
σηκώνω το κεφάλι μου προς τ'άστρα
νιώθω σα να κρυφοτκοιτώ την κρεβατοκάμαρά μας.

(Γιάννης Ζαφείρης)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου