Πέμπτη, 3 Μαρτίου 2016

Με τις μύτες των ποδιών...

Όλο και πιο λίγο τώρα πια
πατώ τα πόδια μου στο έδαφος
σαν κάθομαι στην καρέκλα σου

Όλο και πιο λίγο τα πέλματά μου
ακουμπούν ολάκερα
στο καλογυαλισμένο σου πάτωμα

Μόνο οι μύτες των ποδιών,
χορεύουν πέρα-δώθε
γλείφοντας που και που,
χαϊδεύοντας,
τούτο το ακαθόριστο μωσαϊκό

Νιώθω πως μια δύναμη αρχίζει
να με τραβάει προς τα πάνω
κι εγώ πεισματικά προσπαθώ
να αντισταθώ

Προς τα πού όμως με τραβά;

Προς τον ουρανό ή το ταβάνι;

(Γιάννης Ζαφείρης)