Τρίτη, 29 Ιουλίου 2014

Μένουν οι στιγμές

Δε θα σου μιλήσω για αποστάσεις ανάμεσα σε βλέμματα περαστικών στιγμώ
ν και γρήγορων χαϊδεμάτων κάτω απ'το τραπέζι.Σε κρυφές ανάσες στο λαιμό και σε πονηρά χαμόγελα στο μισοσκόταδο.

Δε θα σου μιλήσω για νεύματα χεριών και ώμων.
Μήτε για λόγια γεμάτα υπονοούμενα και οργασμούς.

Θα σου μιλήσω για στιγμές...

Για εκείνες τις κόρες που σου παίρνουν το κεφάλι τις νύχτες χορεύοντας γύρω σου το χορό της θύμησης.

Ντυμένες με χρώματα από τη ζωή σου και μυρωδιές γνωστών κορμιών που πέρασαν από το μονό-μοναχικό σου κρεβάτι.

Δεν είσαι σίγουρος πότε θα έρθουν κι ούτε μπορείς να καθορίσεις αντιδράσεις,τρόπους και σκοπούς.

Μονάχα τις κοιτάς,τις ζείς...

Πολλές φορές τις ξερνάς γιατί η συνήθεια γίνεται κουραστική κι ο εγωισμός σου ώρες ώρες δε παλεύεται.

Μα συνήθως πάντα κουρνιάζεις δίπλα τους...
Τις αγκαλιάζεις στοργικά σαν πατέρας που ξέρει πως κάποια μέρα θα τις χάσει...

Κι αυτές σε φιλούν γλυκά γεμάτες ειρωνεία και σαρκασμό για την κατάντια σου που μια ολόκληρη ζωή τραβάς απ'το πηγάδι το ίδιο θολό νερό.

Το ίδιο θολό νερό κάθε φορά...

Κι όμως δεν αλλάζεις πηγάδι σαν μέσα σου βαθιά να καρτεράς την τελευταία έστω σταγόνα καθαρού νερού...

Την τελευταία καθάρια γεματιά...