Πέμπτη, 25 Ιουλίου 2013

Εγώ...Εσύ...Κάτι πρωτόγνωρο!

Όταν συναντάς ξανά,μετά από πολλά χρόνια,τον πρώτο σου έρωτα,τον πρώτο σου πόθο,μένεις έκθαμβος.




Αναπολείς στιγμές,εικόνες,ήχους και μυρωδιές μιας άλλης εποχής πιο αθώας,πιο παιδικής.
Τότε τα αισθήματα έβγαιναν σαν χείμαρρος από μέσα σου δίχως τίποτα να τα εμποδίζει,όπως οι τωρινές προκαταλήψεις και ταμπού.
Πιο ζωηρά,πιο αληθινά,πιο ανθρώπινα.
Μπορεί το σαρκικό να ήταν κάτι άγνωστο αλλά αυτό είναι που κάνει τον πρώτο σου έρωτα κάτι  πραγματικά μαγικό.

Κάτι όχι ολοκληρωμένο μιας και η σάρκα είναι ακόλουθο της ψυχής αλλά σίγουρα κάτι που σε κολακεύει.

Όταν δημοτικό μόλις βλέπεις ένα πρόσωπο τελείως διαφορετικά για πρώτη φορά στη ζωή σου.
Πρωτόγνωρα συναισθήματα και κινήσεις που ούτε έχεις φανταστεί κάνουν την παρουσία τους κάτι περισσότερο από αισθητή.

Το να της μιλήσεις φαντάζει το πιο δύσκολο πράγμα και να αφήσεις ένα ραβασάκι,όπως πρόσταζαν οι καιροί,γίνετε αποστολή που θα ζήλευε και ο επιθεωρητής Κλουζό.
Η καρδιά σου κάθε φορά που πλησιάζει χτυπάει σαν τρελή,σαν τύμπανο παρέλασης που δίνει το ρυθμό στα συναισθήματα σου μα όχι και στα λόγια σου.Το βλέμμα σου καρφώνετε στο πρόσωπο της και σου θυμίζει πως για ακόμα ένα βράδυ στα όνειρά σου η μορφή της είχε τον κυρίαρχο ρόλο.Οι λέξεις βγαίνουν διάσπαρτες και ασύνδετες μεταξύ τους δημιουργώντας μια τουλάχιστον αστεία καρικατούρα που δυστυχώς είσαι εσύ.Κάτι που δε βοηθάει καθόλου τον πόθο σου να καταλάβει ότι έστω της αρέσεις.Επειτα βάζεις το ραβασάκι που έχεις από μέρες ετοιμάσει στην κασετίνα της χωρίς να το υπογράψεις και χάνεσαι.

Την επόμενη μέρα άπειρος στο παιχνίδι που λέγεται έρωτας και που μόλις ανακάλυψες δε της μιλάς καν για αυτό κι εκείνη όντας όσο και συ αθώα μπερδεύεται και αγνοεί.
Τα χρόνια περνάνε ,εσύ σίγουρος πως αυτό που νιώθεις και που ούτε να το περιγράψεις μπορείς είναι κάτι μονομερές και δε βρίσκει ανταπόκριση αφήνεις το ανέμελο δημοτικό για το γυμνάσιο.

Δώδεκα και ,χρόνια μετά η πιο όμορφη και συνάμα στενάχωρη στιγμή.Μιλάς με τον άγγελο των δημοτικών σου αναμνήσεων και σου εκμυστηρεύεται πως σε ήθελε κι εκείνη και πως αυτό που φοβόσουν,ότι η καρικατούρα των περίεργων κινήσεων δε θα δώσει σαφές στίγμα για αυτά που θέλει,επιβεβαιώθηκε.Ο έρωτας,ο πρώτος σου πόθος περίμενε την κουβέντα της επομένης του μηνύματος που άφησες για να σιγουρευτεί.Κάτι που δεν έγινε ποτέ.
Χαμογελάς στο πρόσωπό της που είναι πιο σαγηνευτικό από τότε και χωρίς να έχεις κάποια δικαιολογία διαπιστώνεις το προφανές: “Ήθελε ο ένας τον άλλο και οι δύο όμως δεν ήταν σίγουροι για το υπόλοιπο μισό”.


Πραγματικά αυτά τα γλυκά δώρα που σου επιφυλάσσει η ζωή είναι αυτά που σε κάνουν να γυρνάς στο σπίτι και να χαμογελάς σαν χαζός στον καθρέφτη θυμούμενος πόσο χαρούμενος είσαι που έζησες τέτοιες αληθινές ανθρώπινες στιγμές σε μια τόσο νεαρή ηλικία βλέποντας για πρώτη φορά με τα μικρά σου μάτια ερωτικά μια κοπέλα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου