Κυριακή, 31 Μαρτίου 2013

Κάτι απ'τα παλιά...

Λοιπόν    14/4/2008

Λοιπόν.
Σήκω.
Τέντωσε το καμπουριασμένο σώμα σου,έτσι ώστε να ακουστεί
αυτός ο ανατριχιαστικός ήχος.
Κράκ,κράκ,κράκ.
Σήκωσε τα μανίκια μέχρι τον αγκώνα.
Σήκωσε το παντελόνι σου καλά και κουμπώσου.
Φτιάξε το μαλλί σου αριστοτεχνικά όπως κάνεις,σχολαστικά,κάθε πρωί,
χρόνια τώρα.
Χαμογέλασε στον καθρέπτη,που του έχεις μάθει να λέει ψέματα.
Φίλα έναν έναν τους δικούς σου,σταυρωτά.
Αγκάλιασε τους σαν θές.
Ύστερα,πήγαινε στο μπαλκόνι και δες ευθεία.
Ίσα.
Ίσα τον ήλιο που λάμπει.
Χαμογέλασε του.
Άραγε το έχεις ξανακάνει;
Άνοιξε την μπαλκονόπορτα.
Μπροστά σου τώρα η μόνη λύση.
Το μόνο απόφθεγμα ζωής.
Έλα,μη διστάσεις ανθρωπάκο.
Κάνε και κάτι σωστό βρε αδερφέ!


----------------

30/4/2010

Κοντά σου πάλι για δυό λόγια μπερδεμένα που δύσκολα
μπαίνουν σε σειρά.Βλέπεις τα λόγια ακολοθούν τη σκέψη
κι όταν ο μπούσουλας αυτός είναι στραβός
η γραφή σου κάνει οχτάρια.

Αναζήτησα λοιπόν το νόημα σε κουβέντες που μπορείς
να ονομάσεις κλασικές,σε στόματα πολλών χιλιοαφημένες.

''Πάρε τη ζωή στα χέρια σου''λένε πολλοί...

Λίγοι το κάνουν όμως.Λίγοι πατάνε τα πόδια τους γερά στη γή,
τραβάνε ένα χαστούκι,γερό σαν αυτά που μας ρίχνουν οι πατεράδες
όταν είμαστε μικροί,σε ότι τους μαυρίζει και σηκώνουν το κεφάλι,
ψηλά στον ήλιο.Να τους κάψει το μέτωπο που έλεγε κι ο Τσέ.

Εμείς όμως οι πολλοί,αυτοί που κάθε βράδυ αγκαλιάζουμε το μαξιλάρι
όλο και πιο σφιχτά,εμείς που κατεβάζουμε το αλκοόλ ευχόμενοι στον πάτο
του μπουκαλιού να ξεχάσουμε τον πόνο μας,εμείς λοιπόν βουλιάζουμε όλο
και πιο πολύ στη κομπίνα του σήμερα...

Στην κομπίνα του εαυτού που μας έχουν δημιουργήσει.
Κι εμείς επαγγελματίες δούλοι,πέρνουμε αυτό το χειροποίητο
πανωφόρι,το φοράμε και κάνουμε πασαρέλα στην νοητή
ευθεία του κόσμου.

Ποζάρουμε όλο νάζι με το ψεύτικο μας σαρκίο
και κοκορευόμαστε για το ποιος έχει το καλύτερο.

Σε γέλασαν φιλαράκο,
όλοι το ίδιο φοράμε...

-------------------

Τούτες τις βραδιές,τις πρόστυχες
όπως της ονομάζω

που ύπουλοι και γυμνοί στοχασμοί
με κερδίζουν

το μόνο θήλυ που μου κάνει παρέα
είναι η ποίηση

Νύχτες πολλές τραβιέται έτσι η υπόθεση
μετά τα αλλεπάλληλα γλοιώδη φιλιά

και τους ανεκπλήρωτους οργασμούς
η ποίηση σαν άλλη Σαλώμη
με σκεπάζει με τα πέπλα της
χορεύοντας μπροστά μου,σε ρυθμούς
θριαμβικούς,όλο και πιο γρήγορα.

Ευχή μου τώρα;

Η σιγουριά του κεφαλιού μου...


----------------------

Τα Φανάρια     11/7/2008

Τώρα πια τίποτα δε με κερδίζει.

Παροδικές στιγμές,κλάσματα δευτερολέπτων
κι άσκοπες συγκεντρώσεις.

Φιλιά περαστικά και μεταμεσονύχτιες προβολές
για τους μοναχικούς.

Τα φανάρια στους δρόμους θυμίζουν εμάς.
Πράσινο,Κόκκινο οι ζωές μας.
Πράσινο,Κόκκινο ο θάνατός μας.

Ξέρω,θα μου πεις ότι υπάρχει και το πορτοκαλί.
Είναι αστεία αυτή η μετάβαση.
Απ'το πράσινο στο κόκκινο.
Απ'τη ζωή στο θάνατο.

Η ζωή μας διαρκεί όσο και το πορτοκαλί φανάρι.
1,2,3,4,5 δευτερόλεπτα

Για αυτό μη ξαναβιαστείς να το περάσεις...Ζήσε το!


Κυριακή, 3 Μαρτίου 2013

Σκόρπια λόγια...

[1]
Ξαπλωμένος πλάγια πάνω στο σκληρό μαξιλάρι
 που τον ενοχλεί,χρόνια τώρα.
Η καρδιά του ξαφνικά σταματάει,κρύος ιδρώτας.
Ξέρει πως ήρθε πάλι εκείνη η στιγμή.
Αυτή που σαν βδέλλα τα βράδια
 κολλάει πάνω του και του ρουφάει
το αίμα με αναμνήσεις ψεύτικων οργασμών
και αγάπης μπερδεμένης
ανάμεσα σε βρώμικα χέρια ξεπεσμένων εραστών
 και χυδαίων δήθεν φίλων.
Μόνιμα ετούτη η γαμημένη στιγμή
να έρχεται δίπλα σου πιστή αγαπητικιά...
Πιστή;
Τι ειρωνεία...

[2]
Ψάχνεις τις νύχτες τους διαδρόμους της ζωής.
Φέρνεις στο νου σου ανθρώπους και εικόνες
απ'τα παλιά.
Μόνο για να νιώσεις πάλι τη ζεστασιά
εκείνη που όταν ήσουν νεαρός ακούμπαγε
στους καχεκτικούς σου ώμους

Όμως θαρρώ πως ξέρεις ότι το παρελθόν
πάντα στοιχειώνει τις νύχτες
του καλοκαιριού και σε οδηγεί σε
κατακλείδες δίχως νίκη.
Βγαίνεις γυμνός,σαν τα παιδιά του πολέμου,
τόσο μόνος,τόσο πολύ αδύναμος...στους δρόμους.

Κάνεις τους υπολογισμούς ,μετράς,ξαναυπολογίζεις
και κάθε σου στιγμή που έχεις ζήσει νιώθεις να είσαι
εσύ αυτός που την αλλοίωσε,σαν ψεύτικο χαρτί
στην εφορία.

Νιώθεις πρόστυχος και αγύρτης,
ένας αλμπάνης της ζωής,του έρωτα
και της φιλίας.

Τις νύχτες νιώθεις νεκρός...έτσι δεν είναι;