Πέμπτη, 12 Οκτωβρίου 2017

Βήματα

Τα βήματα μας έχουν ήχο,μ'ακούς μικρή μου;
Έχουνε χρώμα,έχουν ανάσα
τραβάνε ευθείες,χαράσσουν δρόμους.
Τα βήματα μας είναι ταυτότητα.
Μ'ακούς μικρή μου;
Σχέδιο σε χαρτί τα βήματα μας,εικόνα,αναγνώριση,σινιάλο...
Αλλιώς το σήμερα,αλλιώς το αύριο...
Κάθε σήμερα ένα κουρασμένο αύριο
και κάθε χθες παρών ζεστό.
Μ'ακούς μικρή μου;
Μ'αναγνωρίζεις;
Δίπλα στους κάδους απορριμμάτων νιαουρίζω,
ανάβω καντηλάκια σε καρμανιόλες,
φιλάω γερμανικά σε άδειες ιδέες,
σκεπάζω πρόσφυγες,
κρεμάω το σώμα μου σε περιοδικά.
Φωνάζω πλάι σε ταχείες
να ξεπεράσει η φωνή μου το ουρλιαχτό τους.
Μ'ακούς μικρή μου;
Η φωνή μας μικρή μου,
εντοιχισμένα κόμπλεξ.
Η φωνή μας μικρή μου,
καταπιεσμένοι έρωτες.
Μ'αναγνωρίζεις τώρα;
Τα βήματά μας;
Τα βήματα μας μικρή μου,
Εμείς.
Μ'ακούς;
Τα βήματα μας οι άλλοι.
Μ'ακούς μικρή μου;
Τα βήματα μας εμείς μέσα στους άλλους.

Γιάννης Ζαφείρης
(Γιάννενα 12/10/2017)

Τετάρτη, 20 Σεπτεμβρίου 2017

Χέρια

Κάποια χέρια είναι σπίτια
που διαμένεις  μέσα τους.

Αιώνιος επισκέπτης.

Έχουν πάντα μια πόρτα ανοιχτή
κι ένα ζεστό δωμάτιο να κουρνιάσεις
όταν γυρνάς σ'αυτά δαρμένος και βρώμικος.

Κάποια χέρια Ξένιος Δίας

Κάτσε,πιες,φάε,πλάγιασε...
Κι έπειτα μας λες ξένε ποιος ο προορισμός σου.

Γιάννης Ζαφείρης
(Γιάννενα 19/9/2017)

Πέμπτη, 31 Αυγούστου 2017

Ο φύλακας του ρολογιού

Πλάι, στο μικρό στενάκι
γυρτος πότε πότε εμφανιζοτανε
ο φύλακας του ρολογιού.
Και βάδιζε σέρνοντας
τα ισχνά του πόδια
ως να σήκωνε μ'αυτα
όλης της γης το βάρος

Φάνταζε τόσο μόνος
και τόσο σκυθρωπός
που έλεγες πως τούτος δω ο άνθρωπος
με μυριάδες κακουχίες έχει βγάλει τη ζωή του
και χίλια δυο βάσανα έχει επωμιστεί.

Τον συμπονουσες τότε ως τα βάθη
και ξεχναγες πως του το δω το τομάρι,
τότε που ο λαός επειναγε και μάζευε
απ'το δρόμο σάπια λαχανικά,
έτρωγε με χρυσά κουτάλια,
κλέβοντας απ'τους νεκρούς
πολύτιμα κατοχικά δελτία.

Έχουνε βλέπεις μια μαγεία τα γηρατειά
να μετατρέπουν και τα πλέον σιχαμερά ανδρείκελα
σε δύστυχους-καλους γεροντους.

Γιάννης Ζαφείρης
(Γιάννενα 31/8/2017)